مشتاق اصفهانی

(1171/ 1170/ 1169 -1101 ق)، شاعر، متخلص به مشتاق. از سادات حسینى و از شعراى مشهور عهد نادرشاه افشار بود. وى در اصفهان به دنیا آمد و نشو و نما یافت و از جوانى به سرودن شعر پرداخت. او از بنیان گذاران دوره‏ى بازگشت بود و از سبك عراقى پیروى مى‏نمود. از معاصرین او آذر بیگدلى، هاتف اصفهانى و صهباى قمى و غیره بودند كه مشتاق را استاد خود مى‏دانستند و در محضر او فنون شاعرى را آموختند. وى آنگاه كه وضع آشفته‏ى شعر و ادب را مشاهده كرد با جمعى از دوستانش در اصفهان انجمنى تشكیل داد كه به انجمن مشتاق معروف گشت و شعراى بسیارى را در آن انجمن جمع كرده بود. وى براى بازگشت سبك هندى به سبك عراقى تلاش بسیار كرد. مشتاق در زادگاهش درگذشت و در تخت فولاد به خاك سپرده شد. از آثار وى «دیوان» شعرى است كه نزدیك به شش هزار بیت مى‏باشد و بعد از فوتش هاتف و آذر و صهبا آن را جمع‏آورى و تدوین نمودند. صاحب «نگارستان دارا» به اشتباه تاریخ وفات او را 1106 ق آورده است.[1] (و. 1101 ه.ق اصفهان ف. 1171 ه.ق اصفهان.) میر سید على حسینى اصفهانى معروف به مشتاق از شعراى قرن دوازدهم هجرى است. وى ابتدا به سبك متأخران شعر مى‏گفت سپس در حلقه احیاكنندگان سبك شعراى متقدم درآمد. معاصران وى از جمله آذر، هاتف، صهبا به استادیش در شعر معترف بوده‏اند. دیوان وى شامل شش هزار بیت است. اشعارش داراى مضامین تازه، نغز و مشحون از صنایع لفظى و معنویست.

تبلیغات در راسخون